Gözlüğünüzün Kıymetini Bilin!

Kocaeli’ye ailemin yanına son gidişim hayatımda yer alan fakat değerini çok fazla bilmediğim gözlüğümün varlığını fark etmeme sebep oldu. Aslında onunla tanışıklığım çok eskiye dayansa da; bir türlü birbirimize uyum sağlayamadık. Genelde zorunlu buluşmalar dışında yollarımızın kesiştiği zamanlar olmadı.

Ciddiyim! Yaklaşık bir 10-11 senedir gözlüğüm olmasına karşın bir türlü düzenli olarak takabilme başarısını gösteremedim. Başlarda (çocukken, ilk dönemler) “arkadaşlarım dalga geçer mi ?” endişesi sonrasında ise kendime yakıştırmıyor olmam sebebiyle kendisinin varlığını bir türlü kabul etmedim. Sadece bilgisayar başındayken detayları kaçırmamak, daha iyi görebilmek adına takıyordum. Tabi bu iki nedenin dışında gözlerimin daha fazla bozulmasını istememem de önemli bir etkendir diyebilirim.

Geçtiğimiz perşembe ise her gidişimde olduğu gibi 1-2 saatlik yorucu bir çalışmayla bavulumu hazırlamayı başardım. Bavulun içerisinde kirli eşyalarım nefes alınacak yer bırakmadığı için harici bir şey koyabilme şansına ne yazık ki sahip değildim. Alınacak harici eşyaları çantama falan yerleştirdikten sonra “her şey tamam” gibi düşünüp, ertesi gün (cuma günü) yola koyuldum.

Aslında Kocaeli’ye kadar hiçbir sorun yoktu, zira o ana kadar gözlüğümü unuttuğumu fark etmemiştim. Eve gelip, bilgisayar başına geçtiğimde ise; yokluğu kalbime adeta bir yıldırım gibi düştü. Hani gözlük kullanmadığım dönemlerde de bilgisayar kullanan bir insandım ama son zamanlarda hep gözlükle çalışmıştım. Beni yanıltan da bu durum olmuştu aslına bakarsanız.

michael-scofield-gif

Çünkü bahsettiğim düşüncenin ağır basmasıyla “Amaaaann gözlükle mi doğduk ?” diye kendimi avutarak geçtiğim bilgisayarın başında büyük bir hayal kırıklığına uğradım. Hani yazıları okuyabilmek için gözlerimi o kadar kısıyor, o kadar kesik bakışlar atıyordum ki; bir an kendimi Michael Scofield (seni özledik be reyiz. Unutursak kalbimiz kurusun!) gibi hissettim.

Ki zaten blog’a da zar zor 1-2 içerik girebildim zaten o iki günde. Çok sıkıntılıydı çook..

Allah bir daha beni gözlüğümün yokluğuyla sınamasın, amin!

  2 Yorum

  1. cem kazan   •  

    Kardeşim, bende gözlük kullanan biri olarak neler çektiğinin farkındayım Bunun dışında ilk gözlük takacagimi öğrendiğim zaman çok sevinmistim. Çünkü görenler beni çalışkan cocuk zannedeceklerdi. Kardeşim, bu dünyada imaj her şey:) Yazilarini takip ediyorum büyük keyifle. Sen yazmaya, biz okumaya devam.

    • Burak   •     Yazar

      Eyvallah hocam çok teşekkür ederim.

Bir Cevap Yazın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir